STUDIO MATTIAS

'Alleen met het hart kun je goed zien'.

Uit: 'De Kleine Prins'
van Antoine de Saint-Exupery

Blog

Het vervolg van de eend

Ach die eend …
Zijn stukken liggen nu verspreid over de aarde in mijn tuin. Aan de randen ervan.
Zo bijzonder en zo waar wanneer we ons bedenken dat die eend symbool stond voor iemands beperkende overtuiging. 

Lees verder >

Thuis in marketing

Met alle respect voor onze marketing’goeroes’, ik ben weer eens in de verleiding gestapt en heb … (bijna) gratis marketing tips aangevraagd van een paar marketing professionals.

Lees verder >

Hoe een eend kan helpen bij transformeren van een beperkende overtuiging

Wat is het geval:
Hij kiest een stenen eend uit de tuin 
als symbool voor de beperkende overtuiging
die hij graag wil transformeren.

Lees verder >

Van moodboard naar je dromen leven in het nu

Een vriendin vertelde me dat haar dochter het steeds minder naar haar zin heeft op haar werk. Toen ik wat doorvroeg, ik was meteen erg geïnteresseerd, zei ze … “Ja, ze heeft wel al een moodboard gemaakt!”

Lees verder >

Van #groeizolangzaamalsjekunt naar #groeiengaatvanzelf.

Er kwam een vraag naar me toe:
wat bedoel je ook alweer precies met #groeizolangzaamalsjekunt?
Wat leuk om er even opnieuw over te mijmeren.

Lees verder >

Geld als water?

De mogelijke titel voor het derde boek van mijn dierbare vriend, John Kalse, die al zo lang niet meer ‘onder ons’ is.
Nou, het was weliswaar nog een optie, die titel, maar eigenlijk had hij hem al wel laten vallen. Ik daarentegen vond en vind het nog steeds een mooi gezegde:  ‘geld als water’. 
En terwijl ik dit schrijf komt er een voorval in me op, waar mijn allerdierbaarste,  iets minder lang niet meer ‘onder ons’..., met graagte over vertelde:

Lees verder >

Neem je monster achter op je fiets 

Heb jij wel eens je eigen grote donkere monster geboetseerd? En hem in een doosje achter op je fiets mee naar huis genomen? Een ervaring! 
Een cursist deed dat: ze mailt mij: “Hoe idioot is het om met je monster in een doosje een stukkie te gaan fietsen? Eigenlijk is het een watje!” 

Lees verder >

Bericht I van een tegendraadse, eigenwijze coach: EEN INTRODUCTIE

Oh, er valt zoveel te schrijven door de tegendraadse eigen wijze stem in mij.

Vandaag nog merkte ik, aan de telefoon met een intuïtief coach, hoe innerlijk blij ik werd van het laten horen van mijn tegendraadse stem. Ik hoor zoveel uitspraken waar ik graag op wil reageren. Vanuit de stoel waarin mijn eigenwijze tegendraadse stem  lekker tegendraads op het puntje van zijn stoel zit.

Lees verder >

Bericht II van een tegendraadse, eigenwijze coach: VAN DROOMBAAN NAAR DOEMSCENARIO

Ja je leest het goed ‘van droombaan naar doemscenario’. Een tijd geleden alweer.
Er was een weggeefactie van 10 exemplaren van het boek “Van doemscenario naar droombaan”.
En ik win zomaar een present-exemplaar!
Mijn eerste gedachte bij de titel is … oh jee, daar gaan we weer … de fout in. 

Lees verder >

Bericht III van een tegendraadse, eigenwijze coach: RECEPT OM DE ESSENTIE VAN JE VERLANGEN TE CREËREN

Je neemt je nachtmerriebaan.
Je keert hem  om in het positief tegenovergestelde. Zo concreet mogelijk. Ja echt!

Lees verder >

April 2015 "Beeldend werken met emoties 1: Boosheid"

Schrijnend boos was ik vaak op mijn dierbaarste. Na jarenlange onderbroken nachten. Een uitgeputte mantelzorger.

Ik voel me dankbaar dat ik mijn uitgeputte boosheid op veilige plekken kon uiten. Ook bij mijn dierbaarste trouwens. Hoe pijnlijk ook. We wisten immers beiden dat mijn boosheid te maken had met mijn oververmoeid zijn van jarenlange zorg. We wisten ook dat onder mijn boosheid en de zijne, een op momenten niet te dragen pijn lag. Boosheid was in zekere zin makkelijker dan het toelaten van die diepe pijn om ons bestaan van dat moment. 

Lees verder >

Januari 2015 "Waar ben je NU?"

Straks ben ik weer onderweg naar mijn bedstee. Met  een warme kruik in de ene en een beker thee in de andere hand. Op de beker staat: “Where are you NOW?

Waar ben ik NU? Anderhalf  jaar geleden verdwaalde ik tijdens een retraite in een klooster. Ik kon letterlijk de weg niet vinden en raakte in paniek. “Help, Ik weet niet waar ik ben.”

Lees verder >

Januari 2015 "Onszelf opnieuw (uit)vinden"

Indringende gebeurtenissen geven ons de kans om onszelf als het ware opnieuw uit te vinden. Dat merk ik steeds weer. Het verlies van een dierbare, een (on)verwacht ontslag, een verhuizing, noem maar op. Misschien is dat zelfs wel de bedoeling van deze gebeurtenissen in ons leven. Misschien hebben we er zelfs wel voor gekozen, al voor onze geboorte … (zie het boek Moedige Keuzes van Robert Schwartz). Het zijn van die gebeurtenissen waarover we nog jaren later spreken als: vóór en ná.  

Lees verder >

November 2014 " Was je arm maar geamputeerd"

‘Was je arm maar geamputeerd’, zei iemand laatst tegen mij. Eerst keek ik verbaasd. Er ging van alles door me heen. Ik dacht terug aan het eerste jaar na het overlijden van mijn dierbaarste. Toen ik fysiek ervoer dat een deel van mijn lichaam niet meer leek te leven. Alsof het geamputeerd was.

En dan, een kleine drie jaar later, benoemt iemand het. Er klinkt zoveel begrip in door. En ik besefte: als mijn arm geamputeerd was, dan kon iedereen - ook nu nog - direct zien dat ik iets mis, dat ik niet compleet ben.

En ‘toevallig’ las ik één dezer dagen in de VPRO-gids de zin: ‘je kunt beter in een rolstoel zitten.’ Of het echt waar is, weet ik niet. Maar ik voelde me wel meteen aangesproken. Wat goed dat er zoveel tv-programma’s gemaakt worden over en met mensen met psychische  of mentale problemen. Bijvoorbeeld over mensen met een burnout, een depressie, een paniekstoornis etc. 

Lees verder >

November 2014 #Groeizolangzaamalsjekunt

Toen deze zin bij me opkwam, deelde ik hem op Facebook en later in mijn nieuwsbrief van oktober. Heel bijzonder hoeveel mensen er positief op reageerden! Met dank! Blijkbaar hebben meer mensen behoefte aan vertraging in deze hectische tijd.

We willen immers alles snel, snel, snel. We willen instant verlichting. We willen trauma’s in één moment op laten lossen. Snel van onze problemen af. Snel weer sterk en gezond zijn. Ik ervaar bij mezelf de opluchting die het geeft als ik mezelf de tijd mag geven om te groeien zo langzaam als een boom.

Ik ervaar zoveel ruimte, als ik echt mag zijn waar ik ben, en van daaruit heel langzaam mag bewegen. Heel langzaam mag groeien. Vanuit mijn buik, vanuit mijn lichaam. En dus niet vanuit mijn hoofd, want daar zit het #snelsnelsnel. Hoe vaak merken we niet dat het hoofd veel harder wil dan wij? We merken het aan onze houding, aan onze loop, het hoofd is als het ware de vóórloper, waardoor ons lichaam uit balans raakt. 

Lees verder >

Oktober 2014 "Van Zelfonderzoek, Waarheidsvinding en Verassingen van het Leven"

Ineens is het weer oktober...

Studio Mattias bestaat 26 jaar en in eerste instantie zit ik nog in de energie van de nazomer te denken aan:  'hoe ga ik mezelf en Studio Mattias weer meer laten zien, acties op de Social Media, denken aan blogs, schrijfcoach inhuren, iemand die de website nog eens screent, misschien nog eens een business coach inhuren en ik moet aan de gang met de planning van de workshops in het najaar en de winter'. 

Ik voel me gejaagd.... En dan ben ik verkouden, holtes zitten dicht, tranen hoog en terwijl ik op een vroege ochtend wandel in het park met Bo start mijn zelfonderzoek.

Lees verder >

Augustus 2014 " Breedbeeld zien een must in Essentiecoaching" 

Uit een nieuwsbrief van 2011

Een aantal jaren  geleden alweer, las ik tot mijn verrassing in het boek : “het Open-Focus Brein” van Les Fehmi over het effect van fysieke en emotionele stress op de oogspieren en op het zien zelf. Altijd bijzonder om, alhoewel vanuit een andere optiek en een ander doel, bij iemand anders dezelfde ideeën tegen te komen  die ik zelf heb ontwikkeld of dènk zelf  ontwikkeld te hebben …. En daarmee weer bevestigd te worden in hoe, zeker in deze tijd, dezelfde  ideeën op verschillende plaatsen tegelijkertijd opkomen. Dat maakt ook nederig. Ideeën zijn niet zomaar mìjn ideeën : wanneer ze bij mij leven, leven ze gegarandeerd ook bij anderen…..

Lees verder >

Juli 2014 " Ode aan mijn moeder" 

Vorige week op Facebook en LinkedIn laten weten hoe blij ik ben met mijn werk, en met momenten van Essentie, zoals in de driedaagse workshop Essentiecoaching. Maar aangezien ik mij geroepen voel om zo eerlijk en oprecht als mij mogelijk is, in het leven te staan, heb ik vrij snel daarna laten weten dat er  ook momenten zijn, rauw van rouw. Nog steeds na 2 ½ jaar….. ik merk iedere keer weer dat ik het zo belangrijk vind om te zijn waar ik ben, waar dat ook is. Midden in een opgewekt stukje voor facebook, en vlak daarna weer middenin een laag van Niet Weten, van onzekerheid, van me zorgen maken (red ik het wel financieel b.v……), van fysieke en/of emotionele pijn ervaren, van een last op mijn schouders en een gebogen rug… Ik vind het zo bijzonder om te merken, dat dwars door alles heen… het leven doorgaat.  En ik herinner mij mijn moeder:

Lees verder >