STUDIO MATTIAS

'Alleen met het hart kun je goed zien'.

Uit: 'De Kleine Prins'
van Antoine de Saint-Exupery

November 2014 "Was je arm maar geamputeerd"

‘Was je arm maar geamputeerd’, zei iemand laatst tegen mij. Eerst keek ik verbaasd. Er ging van alles door me heen. Ik dacht terug aan het eerste jaar na het overlijden van mijn dierbaarste. Toen ik fysiek ervoer dat een deel van mijn lichaam niet meer leek te leven. Alsof het geamputeerd was.

En dan, een kleine drie jaar later, benoemt iemand het. Er klinkt zoveel begrip in door. En ik besefte: als mijn arm geamputeerd was, dan kon iedereen - ook nu nog - direct zien dat ik iets mis, dat ik niet compleet ben.

En ‘toevallig’ las ik één dezer dagen in de VPRO-gids de zin: ‘je kunt beter in een rolstoel zitten.’ Of het echt waar is, weet ik niet. Maar ik voelde me wel meteen aangesproken. Wat goed dat er zoveel tv-programma’s gemaakt worden over en met mensen met psychische  of mentale problemen. Bijvoorbeeld over mensen met een burnout, een depressie, een paniekstoornis etc.

Ook bij hen zie je aan de buitenkant vaak niet dat er iets aan de hand is. En net zoals hun ‘probleem’ vrijwel altijd gepaard gaat met andere mentale en fysieke klachten, is dat bij rouwenden ook het geval. Ik heb bijvoorbeeld te maken met een hoofd dat niet meer doet wat het vroeger deed, maar niemand ziet dat.

En verder: mensen zien niet dat we:

  • ons slecht kunnen concentreren,
  • moeite hebben met social talk,
  • onszelf niet goed kunnen begrenzen,
  • in ons eigen kleine wereldje willen blijven, of juist niet,
  • heel snel vermoeid zijn,
  • snel in paniek raken,
  • snel uit evenwicht zijn.

 En dit zijn dan nog maar een paar van onze mentale en fysieke problemen! En het merendeel ervan speelt zich inderdaad van binnen af.

 

Er is trouwens nog iets: het feit dat velen van ons rouwenden dubbel, driedubbel rouwen, is ook niet zichtbaar. Toen mijn dierbaarste er niet meer was, miste ik niet alleen hem. Ik miste ook mezelf, het zorgen en de intensiteit van het samenleven met mijn dierbaarste en met mr. Parkinson en mr.Osteoporose.

Vooral in het tweede en derde jaar na het overlijden van onze dierbare kunnen we ons daardoor extra alleen voelen. Het eerste jaar leefde ik nog in een soort van roes. Huilen ging relatief gemakkelijk en er was (nog) voldoende gelegitimeerde aandacht. Hoewel ook toen veel mensen niet begrepen waar ik ‘uithing’. Een rouwproces blijkt vaak niet gemakkelijk te volgen. Ik zelf begin dat steeds beter te begrijpen. Het heeft even geduurd, dat wel …

Dus: was je arm maar geamputeerd. Ja.

Gelukkig zijn er ervaringsdeskundigen die ook coach/counselor zijn. En die wat verder zijn in hun eigen proces. Ik ervaar het als noodzakelijk om mijn proces niet alleen te doorlopen. En ik ervaar het als een cadeau en een investering in mezelf om me te laten begeleiden door begripvolle, wijze en deskundige leraren en therapeuten. Dat heeft zeker ook te maken met het feit dat ik een onstuitbare drang heb om te leren van mijn eigen ervaringen. Schrijven - ook van blogs - is daarbij zeer helpend. En het is mijn levenswerk om dat wat ik zelf ervaar en leer door te geven aan anderen.

Dit is nu gewoon wat ik doe: ervaren wat ik ervaar, me in mijn proces laten begeleiden, erover schrijven en mijn ervaringen gebruiken in mijn werk binnen Studio Mattias. Na de indringende gebeurtenissen van de afgelopen jaren ben ik zo mezelf opnieuw aan het (uit)vinden. En ook dat proces levert bijzondere (nieuwe) inzichten op, die ik zal delen in mijn volgende blogs. 

Klik hier om naar de vorige pagina te gaan