STUDIO MATTIAS

'Alleen met het hart kun je goed zien'.

Uit: 'De Kleine Prins'
van Antoine de Saint-Exupery

Juli 2014 "Ode aan mijn moeder"

Vorige week op Facebook en LinkedIn laten weten hoe blij ik ben met mijn werk, en met momenten van Essentie, zoals in de driedaagse workshop Essentiecoaching. Maar aangezien ik mij geroepen voel om zo eerlijk en oprecht als mij mogelijk is, in het leven te staan, heb ik vrij snel daarna laten weten dat er  ook momenten zijn, rauw van rouw. Nog steeds na 2 ½ jaar….. ik merk iedere keer weer dat ik het zo belangrijk vind om te zijn waar ik ben, waar dat ook is. Midden in een opgewekt stukje voor facebook, en vlak daarna weer middenin een laag van Niet Weten, van onzekerheid, van me zorgen maken (red ik het wel financieel b.v……), van fysieke en/of emotionele pijn ervaren, van een last op mijn schouders en een gebogen rug… Ik vind het zo bijzonder om te merken, dat dwars door alles heen… het leven doorgaat.  En ik herinner mij mijn moeder:

Ode aan mijn moeder : 

Inderdaad, lieve moeder…. “het leven gaat door… ik moet wel”, zoals u zei. Ik zie u nog zitten, 59 jaar jong, nog niet zo lang weduwe, aan tafel, een gebogen houding, zo in uzelf gekeerd, zo geschokt door het leven. En ik voel zoveel mededogen, steeds weer als zomaar ineens dat beeld van u me te binnen schiet, die gebogen houding, dat naar binnen gekeerde verdriet. En tegelijkertijd ervaar ik een soort van nederigheid, nu ik zelf ervaar wat rouwen om je overleden partner is en wat alleen achterblijven betekent. Ook al is het  al (al?) 2 ½ jaar geleden. Wat weet ik van het leed van anderen? En hoe velen hebben dit al meegemaakt, en gaan het nog meemaken. En het kan erger, veel erger… We staan niet alleen in onze pijn.    

 

Postuum gedenk ik u hier om uw moed om verder te gaan. 42 jaar heeft u het volgehouden, te midden van uw kinderen en (achter)kleinkinderen. En  ook al was het “alleen”, het werd ook steeds meer niet alleen….. het verdriet en het “alleen” werd steeds meer een deel van u. Zoals ik ook steeds meer ervaar : verdriet en gemis is een deel van me. Het hoort bij mij. En naast het verdriet is er ook bij mij de kracht en de moed om verder te gaan. Vast ook dankzij uw voorbeeld. Dank u wel, lieve moeder!

Het leven gaat door, wat een oude wijze wijsheid. Momenten van Essentie, afgewisseld met momenten van verdriet en pijn, steeds maar weer, soms zelfs vrijwel of helemaal tegelijkertijd, Essentie middenin het verdriet, en andersom, net als de voortdurende beweging van de adem, in en uit, en in en uit…. Steeds opnieuw, we hoeven er niets voor te doen. Alleen als ik denk dat ik er iets voor moet doen, dan wordt het  leven lastiger…  en als ik mezelf daar dan weer op betrap…. Dan kan ik glimlachend voelen hoe ik weer meer ruimte ervaar om “non-doing” te doen… en zo “hoort” het ook te gaan, zo werkt de mind, zo is nou juist het leven : denken dat we er iets voor moeten doen, het leven als lastig en pijnlijk ervaren, onszelf betrappen op wat we doen, ruimte ervaren, glimlachen en… als eb en vloed. Steeds maar weer… en het ene is niet beter dan het andere… en om dat steeds weer te ervaren… steeds maar weer, die voortdurende beweging, als eb en vloed, als eb en vloed…. dan glimlach ik, van harte…. Het leven gaat door, altijd weer.

Klik hier om naar de vorige pagina te gaan